Αρκετός καιρός πέρασε πριν την τελευταία μου ανάρτηση και πιάσαμε Άνοιξη!
Ήλιος με δόντια βέβαια ακόμη, εδώ στη Βόρεια Ελλάδα.
Και όχι μόνο ο καιρός , μα και οι καιροί δείχνουν δόντια και νύχια, με την υφήλιο να μπαίνει στον παρανοϊκό χορό του πολέμου κι ας μην θέλουμε ούτε να το ονομάζουμε, μήπως έτσι ξορκίσουμε το κακό που βρίσκεται μια ανάσα κοντά..
Ο άνθρωπος όμως δεν σταματά να χτίζει τον μέσα του και τον έξω κόσμο με την ελπίδα για ένα αύριο λίγο πιο κοντά στο ιδανικό.
Ιδανικό στα μάτια του καθενός -θέλω να πιστεύω-είναι ό,τι του δίνει γαλήνη και ένα αίσθημα πληρότητας που δικαιολογεί τα πατήματά του στη Γη.
Έτσι λοιπόν κι εγώ, έμεινα πιστή στο κομμάτι της δημιουργίας που μου καθαρίζει το μυαλό και μου δίνει ελπίδα.
Το τελευταίο δίμηνο λοιπόν, με κράτησε -και με κρατά ακόμη απασχολημένη- ένα νέο project, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα μια επανασύνδεση με τον χώρο της εικονογράφησης που τόσο αγαπώ.
Σκιτσάκια, δημιουργία νέων χαρακτήρων, σπαζοκεφαλιές για να στήσω τις συνθέσεις των εικόνων, πειραματισμοί με υλικά, μερικές νέες αγορές αγαπημένων μέσων ζωγραφικής, είναι αυτή την στιγμή που γράφω, οι τρελοχρωματιστοί δορυφόροι που τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό μου, μέχρι να έρθει η ονειρεμένη εκείνη στιγμή που το project θα ολοκληρωθεί.
Τα πάνω και τα κάτω συναισθήματα καλά κρατούν! Εκεί που κάποια δημιουργία μου με κάνει περήφανη , εκεί με απογοητεύει. Ακυρώνω τον εαυτό μου, μετά πάλι τον αποδέχομαι, διορθώσεις, επανεκτιμήσεις, μέχρι να φτάσω στο σημείο να μην χρειάζεται ούτε να αφαιρέσω , ούτε να προσθέσω κάτι.
Μέσα σ αυτό το πανηγύρι, γρατζουνάω τα σκιτσοβιβλία μου για να χαλαρώσω το άγχος μου και να πάρω φόρα για την επόμενη ζωγραφιά!
Αφήνω λοιπόν εδώ τα αδέξια αγχολυτικά μου πειράματα και σας χαιρετώ για να επιστρέψω στον χρωματιστό κόσμο του γραφείου μου!
